«Бұл менің намысыма тиді». Азат Маударбеков өзін жақсы жүземін деп ойлаған, бірақ алғашқы жаттығуда 25 метрді де дұрыс жүзіп өте алмады. Үш жылдан кейін ол Балқаштағы 21 шақырымдық ультрақашықтықтың сөресіне шықты.

Азат Маударбеков 38 жаста. Ол Samruk Business Academy-де оқыту жөніндегі басқарушы директор болып жұмыс істейді, үш бала тәрбиелеп отыр және аптасына алты рет жаттығады. Жүзуге ол корпоративтік Спартакиаданың арқасында келді, ал кейін ашық су, алғашқы жүлде тұғырлары және ультрақашықтық пайда болды.
«Второе дыхание» жобасына берген сұхбатында Азат ересек адамға неге қайтадан жаңадан бастаушы болу керек екенін, байыпты жаттығуларды жұмыспен және отбасымен қалай ұштастыруға болатынын және неге кейде бір спорттық мақсат хаттамадағы нәтижеден әлдеқайда көп нәрсені өзгертетінін айтады.



— 2023 жылдың күзінде мен Самұрық Спартакиадасына дайындала бастадым және 2024 жылы онда жүзуден өнер көрсетемін деп шештім. Жүзуді бұрын да жақсы көретінмін, бірақ тұрақты жаттығулар дәл Спартакиададан басталды. Сөре күні, мақсат және жаттықтырушы пайда болды.
Ол кезде өзімді өте жақсы жүземін деп ойлайтынмын. Бірақ 50 метрлік бассейнде алғашқы 25 метрді әрең жүзіп өттім: тұншыға бастадым, қол-аяғым қарысып, өкпем күйіп кетті. Жаттықтырушы маған жай ғана тақта берді, біз онымен жүзе бастадық. Бір жаттығуда ең көбі 400–600 метр жинайтынбыз. Бұл менің намысыма тиді.
— Дайындалып жүргенде Қапшағайда 1500 метрлік Oceanman Qazaqstan-ды көрдім. Спартакиадада қашықтық 800 метрге дейін болатын, ал маған жаппай сөрені алдын ала байқап көргім келді. Жаттықтырушыға ұсындым, ол қолдады. Бұл менің алғашқы жауынгерлік сынағым болды.
Заплыв кезінде пульсім 188-ге дейін көтерілді, суда менімен не болғанын түсінесіз деп ойлаймын. Өз жас санатымда жиырмасыншы болып келдім. Жаттықтырушы қатты наразы болды, мен кем дегенде ондыққа кіруім керек еді деп санады.
— 2024 жылғы Самұрық Спартакиадасы менің алғашқы корпоративтік сөрем болды. Жүзу ол кезде алғаш рет енгізілді. Қатысушылар 13 болды, ал жас санаттары тек екеу: 20–40 және 40+. Маған басқалармен қатар 22–25 жастағылармен де жарысуға тура келді. Шынымды айтсам, форматтың өзі көңілімді сәл қалдырды.
Нәтижесінде бесінші болып келдім, алдымда жас әрі белсенді спортшылар болды. Уақытым шамамен 13:15 болды. Ал жаттықтырушы нәтижеге қатты риза болды. Ол тоғыз айда нөлден бастағанда бұл тамаша нәтиже деді.


— Сөрелер барған сайын көбейді. 2025 жылдың жазында X-WATERS эстафетасы болды: мен шымкенттік команданың атынан шықтым, біз екінші орын алдық. Сол жерде 4 км жүзіп, өз жас санатымда 13-ші болдым білем.
2025 жылғы қарашадан 2026 жылғы қаңтарға дейін бірнеше рет жүлде тұғырына көтерілдім. Бассейнде 1000 метрге абсолюттік есепте екінші болдым. Қалалық жарыстарда 400 метрге 5:23 уақытпен бірінші орын алдым — осы нәтижеге ең қатты ризамын. 30 минуттық түнгі заплывта да бірінші орын алып, шамамен 1800 метр жүздім. 50 метрде екінші болдым. Сол кезде прогрестің шынайы екенін көрдім.
— 2023 жылы Шымкентке жұмысқа келгенде, ол жерде ешкімді танымайтынмын. Жаттықтырушыны Instagram-нан таптым — Маруф Тешебаевты. Ол менің идеяларымды қолдайды және сонымен бірге нәтижені жеңілдіксіз, адал бағалайды.
Спартакиададан кейін біз онлайн жұмыс істейміз. 2025 жылы жұмысыма байланысты Астанаға көштім, бақытыма орай, Маруф та сонда көшті. Бірақ жаттығулар бәрібір онлайн: бір қалада тұрамыз, ал қашықтықтан жаттығамыз.
Қазір менде аптасына алты жаттығу, негізінен 50 метрлік бассейнде, және шамамен аптасына бір рет ашық су. Қазір жұмыс істеп жатқан басты нәрсе — есудің үнемділігі. Маруф менің 50 метрді 30–32 есумен жүзуімді қалайды.

— Қыста, жүлделердің толқынында, мен шабыттанып алдым. Балқашта Қазақстанда алғаш рет 21 шақырымдық заплыв өткізілетіні, ал слоттың небәрі он екені туралы хабарландыруды көрдім. Олардың біреуін міндетті түрде алу керек деп шештім.
Бірінші болып тіркелдім. Кейін сөре нөмірлерін лотерея сияқты ойнатты, маған да 01 нөмірі түсті. Ол кезде бұл мақсат мүлде шынайы көрінбеді. Жарыстарда төрт шақырымнан ары жүзбеген едім, ал мұнда қашықтық бес еседен көп ұзақ.



— 13-ші шақырымға дейін бәрі жақсы жүрді. Мен төрт адамнан тұратын топта жүздім, тіпті төртіншісін басып озып, 300 метрдей позициямды ұстадым. Ал сосын қабырғаға тірелдім. Жегім келмеді, тоңа бастадым, тынысым бұзылды, қарқын да, оны қайтару енді мүмкін болмады. Әрі қарай жай ғана жүздім. Өзіммен бір нәрсеге ғана келістім: жалғастыру керек.
Трассаның ресми қашықтығы 21 шақырым болды, бірақ толқындар мен навигацияға байланысты менде нәтижесінде шамамен 22,5 шақырым шықты. 12 сағаттық лимитпен 11 сағат 36 минутта мәреге жеттім.
— Иә. Жоспар бойынша жанымда қайықта жаттықтырушы болуы керек еді. Ол менің физиологиямды біледі: егер мен жиірек еси бастасам, ал жылдамдық төмендесе, тамақтанатын уақыт келді. Қажет болса — изотоник береді. Бірақ шамамен 12-ші шақырымда Маруфтың теңіз ауруынан жағдайы нашарлап, есінен тана бастады, оны ТЖМ катерімен эвакуациялады.
Әрі қарай мен оның қолдауынсыз жүздім. Тамақтану толығымен бұзылды, жартысын мүлде пайдаланбадым. Маған не керек екенін өзім де түсінбей қалдым: гель ме, изотоник пе, банан ба, кола ма.
Қайық капитанына тура судан гейнер, гель және изотоник дегеннің не екенін қолмен түсіндіруге тура келді. Оған айқайлаймын: «Изотоникті бер!» Ол: «Қай бөтелке?» Мен: «Аш, шоколад иісі шығады ма?» Ол: «Шығады». Мен: «Жоқ, ол емес». Және тағы солай.

— Жоқ. Мүлде. Қызым әрдайым әкесін супербатыр дейді. Ал менің қашықтықтан шығуға жай ғана құқығым жоқ еді.
— 200–100 метрдей қалғанда, өзім де байқамай тура суда өксіп жылап жібердім. Мен мүлде жыламайтын адамдардың бірімін. Мұның не болғанын әлі күнге дейін нақты түсіндіре алмаймын. Бәлкім, бәрі бірден жиналған шығар: шаршау, кернеу, бәрібір жүзіп жеткенімді түсіну.
Жағада мені әйелім, жақындарым және жаттықтырушым — секундомерін қосып қойған күйінде күтіп тұрды. Мен бұл қашықтықты өткеніме жай ғана қуандым. Әрі қай жерде күш салып, үшінші, оныншы немесе басқа бір орын алуым мүмкін болғанына мүлде өкінбеймін. Мұны жасағанымның өзі мен үшін маңыздырақ.

— Мені бүкіл отбасым қолдайды: әйелім, ата-анам, ағам Әлиби, қарындасым. Ағам менің барлық сөрелерімде дерлік жанкүйер ретінде болды. Қарындасым 21 шақырым кезінде қатты уайымдап, мен үшін жанкүйер болды. Әйелім де ультрадан кейін мені жағада қарсы алды.
Бұл қолдаусыз маған жаттығу да, сөрелерге бару да әлдеқайда қиын болар еді. Ал балалар туралы былай айтайын: қызымның пікірі мен үшін хаттамадағы кез келген орыннан қымбат.

— Ең көбі — бос уақытты. Қарапайым өмірде бұл — үнемі ымыраға келу. Бірақ спорт өте адал кері байланыс береді. Секундомер ақталуды тыңдамайды. Мен оқытуға жауаптымын және бағдарламаларда айтатын нәрселерімізді өзімде тексердім.
Ересек адамға жаңадан бастаушы болу ауыр, ал нәтиже тұрақтылыққа сүйенеді.
Тағы бір қорытынды бар, бұл енді басшыға арналған: үлкен мақсат қарапайым күндерден құралады. Іркілістер сөзсіз болады, сондықтан іркілістен кейін жай ғана жоспарға қайта оралу керек.
— Жоқ, алдымен толық бостық болды, ештеңе қаламадым. Мен мұны орасан зор физикалық және эмоционалдық жүктемеден кейін ағза әлі қалпына келіп үлгермеген күй ретінде қабылдадым. Бірақ келесі мақсат пайда болып қойды: 50 метрді 24–25 секундта жүзгім келеді. Әзірге спринттік қашықтықтармен айналысуды шештім.



— Бұл — өмірің қалыптасып қойғандай болса да: лауазым, отбасы, әдеттер бар болса да, қайта бастауды шешкен кез. Менің жаңа кезеңім өзімді мықты санаған жерде жаңадан бастаушы болуға келіскеннен басталды.
Ал өзім туралы түсінген ең басты нәрсе: мұнда талант керек емес. Сені қорқытатын мақсат қойып, одан бас тартпау керек.