Кейде жұмыстан шығу мансаптың соңы емес, мүлде жаңа өмірдің басы болады. Әсіресе ескі әуестікті сүйікті іске айналдыруға батылың жетсе. Қарапайым теннис кубоктары өз турнирлерін ұйымдастыруға қалай шабыт берді? Неліктен теннис әуесқойлары демалысын жарыстар күнтізбесіне қарай жоспарлайды? Бәрін тастағың келгенде не алға жетелейді?

«Екінші тыныстың» кейіпкері — Евгения Фокаиди, 43 жаста, FEnix клубының негізін қалаушы және Қазақстанда әрі шетелде әуесқойлар теннис турнирлерін ұйымдастырушы. Ол кортқа алғаш рет жеті жасында шықты, ал 35 жасында ұзақ үзілістен кейін спортқа оралды.
Бүгінде Евгения әртүрлі елдердің теннисшілерін біріктіріп, әуесқойлар жарыстарын дамытады және арбадағы ойыншыларды қолдайды. Сүйікті ісі үшін ол Қарағандыдан Алматыға көшіп, кәсіби өмірін толығымен өзгертті.

— Мен Қарағандыда туып, бүкіл өмірімді дерлік сонда өткіздім. Екі жыл ҚарМУ-дың шет тілдері факультетінде оқыдым, бірақ отбасылық жағдайларға байланысты оқуды тастауға тура келді. Айтпақшы, француз тіліне әліпбиді де білмей түстім. Он күнде тесттерді жатқа үйреніп, 30 ұпайдың 25-ін жинадым.
Кейін колледжде маркетолог мамандығын алдым. Ұзақ уақыт саудада жұмыс істедім. Көшедегі тікелей сатудан бастап, дүкен басшысына дейін жеттім. Сатуды қатты жақсы көремін, тіпті қазір де кейде соны сағынамын. Сату да, спорт сияқты, — құмарлық.
Менің екі ұлым бар. Кенжесі мектепте оқиды, үлкені Томскіде IT мамандығы бойынша оқып жүр. Алматыда тұрғаныма үш жыл болды. Саяхаттауды және жаңа адамдармен танысуды жақсы көремін.
— Теннис менің өмірімде әрдайым болған сияқты, тек кішкентай балаларды тәрбиелеген уақыттан басқа. Жеті жасымда әкем мені Қарағандыдағы «Шахтер» стадионына теннисқа апарды. Онда секция бар еді, ал менің жаттықтырушыма ол кезде небәрі 18 жас болатын. Біз кішкентай едік, ерке болдық, резеңкемен секірдік, үстел ойындарын ойнадық.
Тоғыз жасымда басқа құрбыммен бірге қайта келдім. Кейін 11, 14 жасымда оралдым да, нәтижесінде Қарағандыда жиырмаға дейін ойнадым. Содан кейін ересек өмір басталып, тенниске уақыт болмады. Бірақ сағындым. Оның үстіне теннис маған жұмыста көп көмектесті — ешқашан берілмеуге үйретті.
35 жасымда кортқа ардагер немесе әуесқой ретінде оралдым. Енді теннис өмірімде күн сайын бар.
— Ковид кезінде мен әйелдер киімі дүкенінде жұмыс істедім. Бір сәтте жақсы сатылымдарыма қарамастан мені жұмыстан шығарды. Дәл сол кезде Қарағандыда жаңа теннис орталығы салынды. Біз бірден сонда турнирлер өткізетін болып келістік. Содан бері менің өмірім өзгеріп, теннисті дамытуға арналды.
Алдымен бұл тек Қарағанды болды, кейін біртіндеп Қазақстанның басқа қалалары, Орталық Азия елдері және шетелдер қосылды. Журналдарда жарияланымдар, шетелдік турнирлер, Орталық Азия елдерінен келген ойыншылардың орасан зор қауымдастығы пайда болды.
Менің басты мақтанышым — әйелдердің Bella Cup жұптық турнирі. Қазақстанның әртүрлі қалаларында ол әртүрлі елдерден 44-тен 84-ке дейін әйелді жинады. Бірде-бір турнир әуесқой әйелдердің мұндай санын жинамағанын нақты білемін.


— Сенбейсіз, идея кубоктардан туды! Бөтен турнирлерде маған базардан алынған бірдей стандартты кубоктар табыстайтын. Ерекше бірдеңе жасағым келді. Содан бері дәстүрлі турнирлерді есептемегенде, трофейлерді ешқашан қайталамауға тырысамын.
Сегіз жұпқа арналған алғашқы турнирімді жерлестерім үшін Теміртауда, жігіттермен бірге уақыт өткізгенді жақсы көретін демалыс аймағында өткіздім. Сол кезде барлық әуесқойларымыз қосылып, демеуші болды. Ойыншылардың тұрақты қолдауынсыз ештеңе шықпас еді.
FEnix клубының атауы әйгілі феникс құсымен және менің инициалдарыммен байланыстан туды. Бұл менің философияма жақын. Ал Tennis without limits ұраны тек географиялық шекаралардың жоқтығын ғана емес, жарыс ішінде ойыншылардың деңгейі бойынша шектеулердің жоқтығын да білдіреді.
— Алғашқы халықаралық көшпелі турнирді Грузияда, Батумиде өткіздік. Қазір бұл Әзербайжан, Өзбекстан, Түркия — Ыстамбұл мен Батман, сондай-ақ Мысырдағы жыл сайынғы турнир.
Жазда ашық корттарда турнир ұйымдастырғанда, ал болжам бойынша жаңбыр болса — қиын. Қалғанының бәрі — адами фактор, түзетуге келетін жұмыс сәттері.
— Теннис үшін мен басқа қалаға көштім, ұлымды жаңа мектепке ауыстырдым. Турнирлер ұйымдастырудың арқасында көбірек саяхаттай бастадым, жаңа таныстар таптым және араласатын ортамды толығымен өзгерттім. Туған жерді аздап сағынамын, бірақ бәрі жақсылыққа екенін білемін.
— Менің турнирлерімде жас болсын, жасы үлкен болсын, кез келген ойыншыға орын бар. Бастысы — теннисті жақсы көрсе болды. Бірақ негізінен бұлар, әрине, орташадан жоғары деңгейдегі әуесқойлар. Артында спорттық өткен шағы және жоғары амбициялары барлар.
30–50 жас — бұл әлі жастар! 60 және 70-тен асқан ойыншылар бар. Теннис — төрт жастан 94 жасқа дейін ойнауға болатын спорт түрі.
— Тек жарыс тәжірибесі ғана прогресс береді. Ал тенниспен негізінен өмірде амбициялы адамдар ойнайды. Әрі қарапайым ойындарда мұндай құмарлық пен әдемі кубоктар жоқ.
Ал сапарлар — мүлде бөлек әңгіме! Адамдар демалысты көшпелі турнирлердің күнтізбесіне қарай жоспарлайтын болды. Жағажайда жатып демалу теннисшілерге іш пыстырарлық. Тіпті Түркияға немесе Мысырға ірі турнирлерге барғанда да теңізді дұрыс көрмейміз. Барлық уақыт кортта.


— Біздің заманымызда теннис бұрынғыдан қолжетімді болды. Мен бастаған кезде құрал-жабдықты табу қиын еді және ол ақылға сыймайтындай қымбат тұратын. Қазір кез келген қалтаға таңдау бар. Бірақ корт жалдау, әрине, өте қымбат, турнирлерге қатысу мен сапарлар да солай.
Жеке жаттығу спарринг үшін 5 000 теңгеден басталуы мүмкін, оған қоса корт жалдау — өңірлерде 7 000 теңгеден және Алматыда 10 000 теңгеден. Соған қарамастан, ниет болса, саябақтан тегін корттар мен соққыларды пысықтауға арналған қабырға табуға болады.
Биыл шағын құлдырау болды, әсіресе ол жазда сезілді. Адамдар жарнасы аз әрі ойыны көп қарапайым жексенбілік турнирлерді көбірек ойнай бастады.
— Теннисте ми демалады. Таңертең ерте жұмыс алдында бүкіл күнге эмоциямен қуаттану өте керемет. Кортта тек доп туралы ойлайсың. Әрі бір ашуыңды сол допқа салуға болады, бұл да буды шығаруға көмектеседі.

— Қарағандыда жаттықтырушы болып жұмыс істегенімде, арбадағы жігіттермен қатты достасып, бір отбасы болып кеттік. Сол кезде-ақ оларды қолдап, турнирлер өткізетінмін. Көшкеннен кейін де көмектесуді тоқтатқан жоқпын.
Сәуірдегі «Жеңілмеген» турнирі — турнир кезінде қайтыс болған теннис әуесқойы В. А. Николенконың рухына арналған дәстүрлі турнир. Ол жыл сайын Қазақстанның солтүстігінде өтеді. Түскен барлық қаражатқа арбадағы ойыншыларға қажетті құрал-жабдық сатып алынады.
Осы турнирдің сәттілігінен кейін мен Алматыда қыздар үшін осындай жарыс өткізіп, оларды игі іске тартуды шештім. «Жеңілмейтін» турнирінде біз жергілікті арбадағы ойыншыларға құрал-жабдық тапсырдық. Қыздар турнирден жиналған қаражаттан бөлек жігіттерге ракеткалар берді.
Қазір арбадағы теннис Федерация корттары бар қалалардың барлығында дерлік қолжетімді. Қазақстандағы теннис әуесқойлары мұндай ойыншыларды тек турнирлермен ғана емес, жинақтармен де анда-санда қолдап тұрады. Мысалы, біреудің ракеткасы сынып қалса.
— Менікін анық өзгертті! Ал мен, өз кезегімде, басқа адамдардың өмірін өзгерттім. Соның ішінде теннистің арқасында Ярославльден Алматыға көшіп, қазір теннис орталықтарының бірінде жаттықтырушы болып жұмыс істейтін құрбымның да. Бізде тіпті отбасылық жұптар пайда болды! Ал бұрын олар жай ғана бірге микст ойнайтын.
— Көбіне сүйікті іс. Мұнда бизнес жасай алмайсың. Адамдарды біріктіру мүмкіндігі — бонус әрі ләззат. Шын мәнінде бәрін ұштастыру қиын болды, өйткені шығындар өсті, ал демеушілерді табу барған сайын қиындай түсуде.
— Жұмыс күндері онша көп ойнамаймын, мүмкін, аптасына бір-екі рет. Бірақ демалыс күндері, егер өзім турнир өткізбесем, ойнауға тырысамын.
Кубоктарды қоятын орын қалмады, сондықтан ойыншы ретінде ерекше мақсат қоймаймын. Ал ұйымдастырушы ретінде, әрине, бүкіл әлемді бағындырғым келеді!



— Мен үшін жас — бар болғаны сандар. Бұл әрдайым солай болған. Теннисте мен 70-ке жуық, бірақ ойынды тоқтатуға ниеті жоқ ойыншыларды көремін. Менің мүмкіндіктерім шексіз. Бастысы — көздің әрдайым жанып тұруы.
— Мұндай сәттер үнемі болады! Күн сайын турнирлерді тастағым келеді. Бірақ кейін, сәтті турнирден соң, қайтадан шабыт келеді. Әсіресе көшпелі жарыстар мен жаңа таныстықтардан кейін.
— Мен үшін бұл спорттағыдай: енді ештеңе істей алмайтын сияқтысың, бірақ жалғастыра бересің де, кенет ол ашылады.
Бұл көбіне өмірге сену туралы тарих. Қолың салбырап, бәрі бітті деп ойлағанда, бірақ кейін қайтадан ақ жолақ басталады. Өмірімде мұндай сәттер көп рет болды. Әлі де болады деп үміттенемін.